Na marzec 2020:

Eucharystia - dar i zadanie

„Kościół otrzymał Eucharystię od Chrystusa, swojego Pana, nie jako jeden z wielu cennych darów, ale jako największy dar” – napisał Jan Paweł II w encyklice poświęconej tajemnicy Eucharystii w życiu Kościoła. Taką rzeczywistość duchowość chrześcijańskiej kształtował pośród wiernych św. Klemens. Można z dużą dozą pewności powiedzieć, że w jego koncepcji kształtowania życia chrześcijańskiego Eucharystia była nie tylko ważnym, ale najważniejszym sakramentem. Hofbauer nie tylko mówił o wierze, ale przeżywał ją z wiernymi przez uroczyście sprawowaną liturgię, której Eucharystia jest szczytem, będąc jednocześnie znakiem miłości i węzłem jedności między Bogiem i człowiekiem (por. KL 10). „Liturgia pobudza wiernych, aby nasyceni sakramentami wielkanocnymi, żyli w doskonałej miłości. Kościół modli się, aby zachowywali w życiu to, co otrzymali przez wiarę. Z liturgii przeto, a przede wszystkim z Eucharystii jako ze źródła, spływa na nas łaska i z największą skutecznością przez nią dokonuje się uświęcenie człowieka w Chrystusie i uwielbienie Boga” – czytamy dalej w Konstytucji o liturgii.

W pracy duszpasterskiej Klemens często podkreślał wartość Eucharystii w życiu chrześcijanina. Eucharystia, zdaniem św. Klemensa, powinna stanowić centrum naszej wiary. Nie wystarczy spotkać się z Bogiem w czytanym słowie Bożym. Potrzeba spotykać się z Chrystusem w najbardziej “intensywny” sposób, jaki jest możliwy dla człowieka wierzącego i dążącego do dojrzałości chrześcijańskiej. Klemens wskazywał wiernym, gdzie mogą oni w szczególny i najbardziej osobisty sposób spotkać się z Jezusem w Eucharystii. Z tego względu ukazywał ją jako najważniejsze wydarzenie dnia.

Ludzie świeccy mogą w pełni realizować swoje powołanie w kapłaństwie powszechnym w realiach życia codziennego w ten sposób, że wszystkie uczynki, modlitwy, zaangażowania parafialne, życie małżeńskie i rodzinne, codzienna praca i wypoczynek, jak również wszelkie trudności i cierpienia winny stawać się duchowymi ofiarami składanymi Bogu przez Jezusa Chrystusa. Najlepiej, kiedy dokonuje się to podczas liturgii Mszy świętej. Podczas Eucharystii wierni ofiarowują Bogu wszelkie dobro, jakie uczynili w ciągu całego dnia, i tę ofiarę dołączają do najwyższej ofiary Jezusa Chrystusa. Świeccy realizują wówczas uczestnictwo w funkcji kapłańskiej Chrystusa.

Msza święta posiada także wymiar wspólnotowy. Klemens starał się, aby Eucharystia była świętem całej parafii. By podkreślić wyjątkowy charakter Mszy świętej, często zapraszał biskupa, aby przewodniczył on liturgii eucharystycznej. Przez uroczyście sprawowaną liturgię Klemens ukazywał doniosłość tajemnicy Eucharystii w życiu chrześcijanina, a jednocześnie - jak pisze o. Heinzmann – „przez takie przeżywanie wiary chciał przemówić do każdego człowieka”.  Wydaje się, że cel ten został osiągnięty, gdyż do kościoła św.Benona przychodzili ludzie z różnych stron Warszawy, ponieważ „Eucharystia była tak sprawowana, jakby nieustannie obchodzono tam święto”.  W trosce o rozwój religijny człowieka „Kościół gorąco zaleca wiernym przyjmowanie Najświętszej Eucharystii w niedziele i dni świąteczne lub jeszcze częściej, nawet codziennie” – stwierdza Katechizm Kościoła Katolickiego (nr 1389). Dalej zaś w Katechizmie możemy przeczytać: „Owocem częstego przyjmowania Komunii święta jest nasze coraz pełniejsze zjednoczenie z Chrystusem. Komunia święta  chroni nas przed grzechem; dokonuje w nas podtrzymania, pogłębienia i odnowienia życia łaski otrzymanej na chrzcie świętym. A uczestnictwo w Eucharystii zobowiązuje do pomocy ubogim” (KKK 1391-1398). W kościele redemptorystów mocno akcentowano częste przystępowanie do komunii świętej W czasach oziębłości religijnej, spowodowanej przez oświecenie oraz rygoryzm religijny, wierni przyjmowali - niestety - rzadko komunię świętą. Można słusznie powiedzieć, że poprzez kazania i nabożeństwa eucharystyczne redemptoryści stali się w Warszawie prekursorami ruchu eucharystycznego, a kościół świętego Benona uczynili oni centrum czci Najświętszego Sakramentu.

Praca w małej grupie

I. Widzieć

*  Czym jest dla mnie Eucharystia?

*  Dlaczego w niej uczestniczę?

II.   Ocenić, czyli rozmowa w świetle słów św. Klemensa

* „Eucharystia winna stanowić główny punkt naszej wiary”.

-  Na ile jest dla mnie ważna Msza św. niedzielna i w tygodniu?

-  W czym pomaga mi bycie na Mszy św. ?

-  W  jaki sposób Eucharystia rozwija moją wiarę?

* „Klemens czynił wszystko, by Eucharystia była świętem całej parafii”.

        -  Co robię, by Msza święta była przeżywana z większym pożytkiem dla innych?

-  Czy mogę zrobić jeszcze więcej?

* „Przez uroczyście sprawowaną liturgię Klemens ukazywał doniosłość znaczenia Mszy świętej, by w ten sposób przemówić do człowieka”.

-  O czym przypomina mi Msza święta?

-  Jak swoim życiem mówię o doniosłości tajemnicy Eucharystii?

 III .  Działać, czyli praktyczne wnioski - postanowienie

* Postaram się częściej i lepiej uczestniczyć we Mszy świętej.

* Co szczególnie muszę poprawić, by Eucharystia stała się dla mnie i mojej rodziny centralnym wydarzeniem niedzieli i zmieniała moje życie?

 

Medytacja Pisma świętego

“Jezus powiedział: Jam jest chleb. Kto do Mnie przychodzi, nie będzie już łaknął; a kto we Mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie. Jam jest chleb życia. Ojcowie wasi jedli mannę na pustyni i pomarli. To jest chleb, który z nieba zstępuje: kto go spożywa, nie umrze. Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. Chlebem, który Ja wam dam, jest moje ciało za życie świata” (J 6,35.48-51).

Nawiedzenie Najświętszego Sakramentu

„Poganie, słysząc o dziełach miłości naszego Boga, mówili: O jakże dobry jest ten Bóg chrześcijan! I rzeczywiście, chociaż poganie wymyślali sobie bogów pośród tylu mitów, nikt nie wynalazł Boga tak rozmiłowanego w ludziach jak nasz Bóg. On to – celem okazania miłości swoim czcicielom i wzbogacania ich łaską – sprawił ten cud miłości, że stał się ich wiecznym towarzyszem, ukrytym dniem i nocą pośrodku naszych ołtarzy, tak że nawet na chwilę nie może się od nas oddzielić.

Tak więc, najmilszy Jezu, zechciałeś dokonać największego spośród Twoich cudów, by zadośćuczynić Twemu niezmiernemu pragnieniu, abyś zawsze był z nami obecny. Dlaczegóż, więc ludzie unikają Twojej obecności? Jakże potrafią żyć tak długo z dala od Ciebie względnie tak rzadko przychodzą Cię odwiedzić? A jeśli się na kwadrans zatrzymają, wydaje się im to wiekiem z powodu nudów, jakich tu doznają.

O mój Boże, nie dozwól, abym należał do tych niewdzięczników, jak to niestety miało miejsce w przeszłości. Użycz mi miłości, na jaką zasługujesz i do jakiej jestem zobowiązany” (św. Alfons Liguori).

Podsumowanie dnia

• Podziękuję za dar Eucharystii.
• Poproszę o lepsze i częstsze uczestnictwo we Mszy świętej.

.